Begin jaren negentig was een Spartan bouwen een eenzame bezigheid. Onderdelen kwamen uit Engeland, tekeningen waren summier, en de keuring vroeg om oplossingen die niemand eerder had bedacht. Wie ergens vastliep, zocht iemand die hetzelfde probleem al had gehad.

Uit die onderlinge contacten ontstond in 1993 de Dutch Spartan Owners Club: een vereniging met bestuur, contributie en een clubblad, opgericht met het doel kennis vast te houden die anders in losse garages zou verdwijnen.

Toen de fabriek in 1995 sloot, werd die rol nog belangrijker. De club is sindsdien het archief, het onderdelennetwerk en — misschien vooral — de reden dat de auto’s ook echt rijden.